Bestaat er een chronische eetstoornis?

Ik zou het oprecht niet weten. Wat ik wel weet is dat deze diagnose wordt gegeven op het moment dat iemand een langdurige tijd in behandeling is voor een eetstoornis, maar niet verder komt in herstel en/of meerdere keren weer terugvalt.
Wat denk je wat er gebeurd zodra iemand deze diagnose krijgt?
Diegene denkt dan vaak: ‘dit is wie ik ben, dit is wat ik altijd zal kennen, ik zou dit dus echt nooit kunnen gaan overwinnen’. Dan krijg je daarbij ook nog te horen dat je uitbehandeld bent. Geen gesprekken meer. Geen begeleiding. De plek die een lange tijd veilig heeft gevoelt is er opeens niet meer.
Van het kastje naar de muur gestuurd. De vraag: ‘is het leven wel voor mij?’ lijkt steeds vaker terug te komen.

Ik kan niet zeggen wat er wel en niet bestaat, ik werk niet bij de ggz en heb ook geen opleiding gevolgd in die sector.
Wel weet ik dat het naar mijn hart gaat, jullie die mij berichten sturen over het verkrijgen van deze diagnose en het vallen in een gat hierdoor.
Niet meer wetende wat nu te doen, vrede krijgen met het feit dat dit het leven is? Niet meer leven? Of toch nog een sprankje hoop bij elkaar sprokkelen en opzoek gaan naar weer een nieuwe therapie?

Ook begrijp ik dat de ggz grenzen nodig heeft en deze stelt omdat de wachtlijsten zo ontzettend lang zijn en er geen tijd is om iedereen te helpen, maar is deze diagnose echt nodig?
Is het echt nodig om de hoop op herstel weg te nemen? Om iemand compleet te laten identificeren met de eetstoornis waardoor het inderdaad onmogelijk is om nog stappen te zetten naar een fijn leven.
‘Accepteer het maar. Je moet er mee om leren gaan. Hoe kun je ervoor zorgen dat je kunt gaan leren met de eetstoornis?’ is wat je krijgt te horen van therapeuten.
En dit fuckt met je brein.

Oh lieverd, als ik jou even een knuffel kon geven en kon fluisteren in je oor dat ik er wel in geloof dat het leven ZONDER eetstoornis mogelijk is – had ik dat bij eenieder van jullie gedaan.
Laat je alsjeblieft niet kisten door een diagnose. Zoek naar een behandeling die bij jou past en ga aan de slag met de onderliggende oorzaak.
Soms helpt het om in therapie even niet te focussen op eten, maar juist op de toekomst. Het LEVEN.
Soms op het verleden, waar heeft die eetstoornis jou bij geholpen? Waar helpt de eetstoornis jou nog mee?

Is het een patroon? Een gewoonte? Hoe ga je die gewoonte doorbreken. EN ja, het is een lange weg. Maar die weg is er. Bebost. Overgroeid met onkruid. Vol hobbels en kuilen.
Maar die weg is er. Het is aan jou om die weg te kiezen. ✨

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.