Als ik afval dan accepteer ik mezelf

Ik dacht altijd dat als ik afviel ik zekerder zou worden over mijn lichaam. Dat ik dan mijn lichaamsbeeld wel zou accepteren.
Dat als ik veel zou gaan sporten en minder ging eten ik mooier zou worden. Gelukkiger.
Maar niets is minder waar.. ik werd steeds onzekerder. Voelde mij steeds meer depressief worden.
Ik sloot mijzelf op. Wilde dat niemand mij zag. Het was nooit goed genoeg. Er moest steeds meer gewicht af. Het vetje op mijn buik wat er nog zat (dit zat er helemaal niet) moest nog weg. Het beeld met mijn lichaam was compleet verstoord.
Ik zag wat de eetstoornis mij deed geloven – een nog te dik meisje.

Hoe meer ik afviel hoe slechter het ging.
Hoewel ik mijzelf die periode aan het bewijzen wat dat ik écht niet gelukkiger werd van afvallen, bleef ik in de eetstoornis hangen. Ik wist geen uitweg meer. Het voelde comfortabel. Veilig.

Maar dit gevoel werd gecreëerd uit mijn gedachten. Het was een houvast. Een overtuiging dat ik er goed is was. En angst dat ik niet zonder kan, want wat had ik dan? En kon ik dan het leven wel aan?

Een gezonde relatie tot voeding en je lichaam, het overwinnen van je eetstoornis en je obsessieve relatie tot voeding begint bij het mentale stukje en werkt samen met je eetpatroon weer opbouwen. Door je gedachten te veranderen en te handelen naar de gezonde overtuigingen die weten dat jij voeding nodig hebt – ga je jezelf bewijzen dat geluk juist ligt in die vrijheid. In zelfliefde, niet doordat je x aantal kilo weegt maar doordat jij in de kern gelooft dat jij goed bent zoals je bent. Zonder een bepaald esthetisch doel te hebben behaald.

Want je geeft ook geen liefde aan je omgeving alleen maar omdat ze x aantal kilo’s wegen en eruit zien zoals ze eruit zien, toch? ✨

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.