Angst voor herstellen

Angst voor herstel gaat niet altijd over bang zijn om aan te komen of angst voor voeding. Dit is misschien wel het eerste wat in je op komt – of het eerste wat er word gezegd als je vraagt aan iemand met een eetstoornis: ‘waarom ben je bang voor herstel?’. Ook is dit een angst wat ik een lange tijd mijzelf heb voorgehouden. Ik dacht dat het om mijn gewicht ging. Om mijn uiterlijk. Maar de waarheid is dat het niet zo simpel is.

Het is een angst om je identiteit te verliezen. Je kan je sterk voelen doordat je zo hard vecht elke dag. En mocht je eetstoornis je doen laten afvallen en vermagerd hebben kun je het gevoel hebben dat ‘de dunste zijn’ gelinkt aan je identiteit is. Dit is jouw doel.
Het is een angst voor de verwachtingen die anderen en de maatschappij van jou hebben zodra jij niet meer ziek bent. Nu moet jij de wereld aankunnen – en kun jij de eetstoornis niet meer als excuus gebruiken.
Het is een angst om jouw copingsmechanisme te verliezen. Een eetstoornis is vaak een middel om aan te kunnen, wat het ook is wat het leven jou heeft gegeven. Om hiermee te dealen.
Het is een angst voor het loslaten van de stabiliteit en de (schijn) veiligheid van de eetstoornis.
Alle regels en restricties hebben je het gevoel gegeven van voorspelbaarheid. Herstellen voelt rommelig en onvoorspelbaar.

Maar de waarheid is; als iets je de dood in probeer te jagen is het niet veilig. Als iets jou op de lange termijn verschrikkelijk laat voelen is het niet een gezonde manier van handelen. Als iets je isoleert en niet in staat stelt om een ‘normaal’, gelukkig en fijn leven te creëren is dit niet duurzaam.

Onze grootste vijanden vermommen zich vaak als helpende vrienden. Alsjeblieft, trap niet in de leugens van de eetstoornis die jou verleid naar de dood.

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.