Corona virus

Ik stap naar buiten en voel zonnestralen op mijn gezicht.
Even vergeet ik het. Vergeet ik wat er gebeurd in de wereld.
Ik loop verder en verder van mijn huis, gehaast, alsof ik ergens moet zijn en ik te laat ben.
Op een gegeven moment realiseer ik dat ik snel loop en probeer ik rustiger aan te doen.
10 minuten later zit ik weer in dit zelfde tempo.
Op de Amstelbrug blijf ik even staan, de zon schijnt op mijn gezicht en ik glimlach.
Dit is genieten, denk ik dan.
Al snel komt er een stem in mijn hoofd:
‘Nee, want je bent buiten. Dat mag niet. Er gebeuren gekke dingen en jij geniet hier in de zon’.
Ik kijk om mij heen. Het is net alsof het zondag is. Of een vakantie dag.
Iedereen loopt, rent, fietst, lacht. Jongens spelen basketbal op een veld.
Kinderen spelen tikkertje.
2 meisjes zijn aan het stoep krijten en de ouders zijn diep in gesprek met een kop koffie en een stuk ontbijtkoek.
Naarmate ik verder loop hoor ik Spaanse muziek uit een auto komen.
Het voelt alsof iedereen ‘op vakantie’ is.
Mijn loopje wordt al minder gehaast – ik ontspan.
Ontspannen. Iets wat ik denk, heel veel mensen doen op dit moment.
Gek. Zoveel aan de hand in de wereld. Dingen waar wij geen grip op hebben – en wij krijgen de tijd om weer tot de kern te komen.
De kern waar het misschien écht gaat in het leven, maar waar wij compleet verwijderd van zijn geraakt.
De kern van liefde en omarming. De realisatie dat gezondheid en samen delen misschien wel het belangrijkste is.

Het feit dat wij, uit onze overlevingsdrang, dieren zijn die in een stam leven maar in geval van nood egoïstisch worden.
Oermensen, nu met WC rollen en schoonmaakmiddelen.

Misschien kunnen wij hier eens over na gaan denken, wat het nu emotioneel met ons doet. Wat maakt het in ons los?
Wat zorgt voor paniek? Wat voor verdriet? En wat zorgt er voor blijdschap in deze periode?

Ik wil niet zeggen dat het een mooie tijd is, verre van. De angst die het bij mij als zelfstandig ondernemer oproept is groot.
Het is een gekke tijd, maar het gebeurd. Het is hier. Dus wij als mens hebben de keuze hoe wij hiermee omgaan.
Waar ik dan toch voor zou kiezen is vertrouwen. In de mensen en in de natuur.

Wat ik dan toch wil geloven is dat wij hier uit gaan komen, sterker en wijzer.
Hoe ik hier toch naar wil kijken is dat het (voor mij) een groot leermoment is. Een moment van stilte. Van bezinning en rust.
Om weer tot mezelf en de kern te komen. Zonder materialistische trekjes. Zonder externe invloeden. Maar even alleen ik en mijn kernwaarden.
Veel sterkte, en stay save jullie xxx

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.