De zon komt elke dag weer op

Het voelt alsof ik word bedolven onder een lawine. Ik zit vast. Kom er niet meer uit. Kan geen kant op. Het voelt alsof ik in de greep word gehouden. Ik raak mezelf kwijt. Ik ben bang. Waar is de uitweg?
Een eetstoornis of depressie kan voelen alsof je word bedolven onder sneeuw. Van de ene lawine komt de andere. Onder die sneeuw heb jij een ruimte gemaakt. Een ruimte die veilig voelt. Je hebt een plekje kunnen vinden waar je kunt overleven. Maar dat is het dan ook. Er is niemand. Alleen de angst om door die sneeuw heen te breken. De kou word erger. ondraaglijk. Maar toch blijft je lichaam overeind. Je durft niet te roepen. Bang voor reactie. Bang dat er nog een lawine komt. dus blijf je in dat veilige plekje hangen. Onder de sneeuw. Zonder enig weten wat er in de buitenwereld gebeurt. Angst om erin te blijven zitten – bang om los te breken.
wat gebeurd er als je blijft zitten? Dan geeft je lichaam op. Het kan je niet in leven houden zonder eten. Zonder warmte. De enige manier om te overleven is eruit breken. Je angsten – wat deze ook zijn – aan te gaan. Te vertrouwen dat het goed gaat komen. dat wat er op je pad komt zodra je losbreekt – jij dit aankan.
Kies ervoor om uit je veilige holletje te komen. om te vertrouwen. Laat je niet kisten door die lawine van negativiteit en pijn. De lawine van je eetstoornis. Schreeuw om hulp. Laat je uitgraven. Vecht door die sneeuw naar buiten. De kans dat het daar sneeuwt is groot. Zeker. maar laat je daar niet door tegenhouden. Het is onveiliger om onder die sneeuw te zitten dan erop te lopen. Want het zonnetje gaat daarbuiten zeker schijnen. ☀️

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.