Doorbeek de eetstoornis

Het doorbreken van je eetstoornis kan voelen alsof je iets verkeerds doet. Alsof je tegen een muur aanloopt, wat pijn doet.
Het lijkt soms dat de enige manier om niet tegen die muur aan te lopen is om te luisteren naar de eetstoornis. Om die muur de rug toe te keren en de andere kant op de rennen. Weg van die muur. Weg van die angst. Weg van de onrust.
De angst dat wat er zich achter die muur gaat plaatsvinden, de moeite om erover heen te klimmen en de drang naar rust zorgt ervoor dat het eetstoornis pad lokt.

Ik begrijp dit gevoel en heb ook een lange tijd in die tweestrijd gezeten. Een lange tijd ben ik meerdere malen tegen die muur aangerend. En dit deed pijn. Voelde oncomfortabel. Maar hoe meer ik tegen die muur opbotste, hoe minder pijn het deed. Hoe gemakkelijker het wordt. En ja, de angst voor wat erachter die muur zat zorgde soms wel eens dat ik terugvluchten naar het bekende eetstoornis pad. Maar dit was niet de toekomst. Dit was niet wat ik wilde. IK niet, de eetstoornis wel.

En het pad waar ik op kwam nadat de muur was afgebroken was fantastisch. Niet altijd. Op dit pad is er verdriet. Pijn. Maar je weet hoe je daarmee om kunt gaan. Je weet dat het er mag zijn. Je laat het er zijn. En wat er daardoor ook gebeurd is dat je geluk en liefde ook kunt voelen. Dat dit er ook mag zijn.

Het is door die muur heen breken. Door de onrust. Door de angst. Door de kern van de eetstoornis. Je merkt vaak dat het allemaal wel meevalt. Echt. Geloof mij.

Blijf vechten. 🤍

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.