Er is geen eindbestemming.

Gelukkig zijn. Onafhankelijkheid. Liefde. Sterk in mijn schoenen staan. Een deel van de wensen die ik een aantal jaren geleden had. Ik dacht dat als ik deze zou behalen ik eindelijk het leven zou hebben wat ik zo graag wilde.
Maar weet je waar ik ben achtergekomen? De bovenstaande wensen zijn zeker te creëren, maar geen eindbestemming. Het zijn wensen waar je dagelijks aan kunt werken. Wensen die, zodra je ze hebt, niet élke dag zo voelen. Onafhankelijkheid loopt soms uit in afhankelijkheid. Sterk in mijn schoenen staan loopt uit in kwetsbaar opstellen en hulp vragen. Liefde is het liefde aan mijzelf leren geven. Liefde leren geven en ontvangen van mijn omgeving.
De droomwereld waarvan ik dacht dat ik die bereikt zou hebben zodra die wensen uitgekomen zouden zijn, is een droomwereld die ik zelf gecreëerd had. Hoge verwachtingen gesteld en het idee dat als ik alles had behaald ik geen rottige dagen zou hebben. Ik lach er nu om. Want hoewel ik het meeste van de tijd zeker sterk in mijn schoenen sta, ik liefde geef aan mezelf, mijn omgeving en het ontvang, ik onafhankelijk ben – zijn er dagen dat ik dit niet heb. Niet voel. Het er moeilijk mee heb. Tegenvallers. Moeite heb om m’n hoofd boven water te houden. En juist als je verwacht dat bepaalde wensen je eindbestemming zijn en het dan altijd regenbogen en zonnestralen zijn in je leven, wek je alleen maar teleurstellingen en angst op. Verwachtingen die niet waargemaakt kunnen worden.
Dus ik werk er elke dag aan. Maar daarbij geef ik mijzelf ook de ruimte om op m’n bek te gaan. De ruimte om afhankelijk te zijn. Om kwetsbaarheid te tonen. De ruimte om hulp te vragen aangezien ik niet alles alleen kan fixen.
Dus zie jouw wensen, doelen of dingen die je wilt behalen niet als eindbestemming. Zie het als een reis naar meer ontwikkeling. ✨

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.