Geachte heer Hugo de Jong

Geachte heer Hugo de Jong,

Naar aanleiding van het krantenartikel: ‘Hulp bij eetstoornissen komt vaak te laat’ in de Trouw van afgelopen zaterdag 13 april (openingsartikel op de voorpagina) stuur ik deze brief.

Eindelijk. Ja eindelijk wordt er aandacht aan deze veel voorkomende problematiek besteed. Ondanks dat ik ontzettend gefrustreerd kan raken over dit onderwerp ben ik nu alleen maar heel dankbaar dat ik dit artikel doorgestuurd heb gekregen van mijn moeder. Ik ben zo blij dat dit onderwerp door de Trouw serieus wordt genomen en er onderzoek naar wordt gedaan.

Jammer genoeg komt dit voor vele patiënten te laat.

Excuses dat ik zo met de deur in huis val. Het is beter dat ik mij eerst even voorstel. Ik ben Lianne Blacquière. Vierentwintig jaar. Oorspronkelijk kom ik uit Friesland. Vier jaar geleden ben ik na het overwinnen van mijn eetstoornis verhuisd naar Amsterdam om hier mijn dromen waar te maken. Eén van die dromen was om een boek uit te brengen. Een boek waarmee ik wil laten inzien hoe mooi het leven is ‘zonder eetstoornis’. En dit is gelukt! Mijn boek ‘Een nieuw begin’ wordt goed ontvangen.

Maar hier stopt mijn droom niet. De onderliggende droom voor mij is om de zorg rondom eetstoornis(sen) te veranderen. Want ook IK, en mijn ouders niet te vergeten, zijn tegen de ellenlange wachtlijsten aangelopen. En dit is welgeteld al 5 jaar geleden.
Vijf jaar geleden dat mijn vader belde naar een GGZ-instantie. In dit telefoontje kreeg mijn vader te horen dat de wachttijd ongeveer 6 maanden zou duren waarop mijn vader antwoordde: ‘dan is mijn dochter er niet meer’.

Gelukkig heeft mijn vader zich hier niet bij neergelegd. Hij heeft actie ondernomen en is verder gaan zoeken. Uiteindelijk is er wel geluisterd met als resultaat dat wij binnen 2 weken terecht konden bij een kliniek ruim 100 km bij ons vandaan. Ik ben daar dankbaar voor, zeker. Maar wat zou er gebeurd zijn wanneer mijn vader de ernst van mijn eetstoornis niet in had gezien en het lef had gehad om door te zetten? Wat als mijn vader niet durfde aan te geven of durfde te erkennen dat het zo slecht met mij ging?

Ja. Dan was ik er niet meer geweest. Best een heftige gedachte, vind ik persoonlijk. Met deze onderliggende gedachte ben ik een coach en ervaringsdeskundige opleiding gaan doen, heb ik mijn boek geschreven en coach ik nu mensen met een eetstoornis. Zonder wachtlijst, zonder de regeltjes van de GGZ, zonder weegschaal en zonder nummertje.

Het blijkt dat de afgelopen jaren de cijfers van de hoeveelheid mensen met een eetstoornis alleen maar omhoog zijn gegaan. Daar kunnen we lang en breed over discussiëren – dit is nu eenmaal zo.

De druk van de maatschappij is 1 van de grote zorgen die mijn cliënten hebben. Echter voornamelijk het feit dat zij niet serieus werden genomen is hun grootste zorg en frustratie. En dan niet alleen de beleving dat zij zich niet serieus genomen voelen door hun omgeving, wat een belangrijk gegeven is bij het ontstaan van de stoornis. Het gaat om het gevoel dat zij zich niet serieus genomen voelen door de instanties waar zij in behandeling worden genomen maar na jarenlang zich nog steeds niet geholpen voelen. Met de instanties wordt de reguliere zorg van Nederland bedoeld.

En dat terwijl de stap die de cliënten gezet hebben om hulp te vragen al een grote en enge stap voor hen is geweest. Een HEEL grote stap zelfs.

Als je die stap als cliënt neemt en vervolgens door de mensen van de instanties de volgende dingen tegen je worden gezegd, voel je het fundament onder je voeten vandaan glijden.

– ik had niet genoeg onder/over gewicht. – mijn BMI was niet laag/hoog genoeg.
– mijn hulpvraag was niet heftig genoeg.

– het was nog niet erg genoeg.

– ik kon het zelf nog wel proberen.
– ik moest gewoon maar meer eten.
– ze konden mijn probleem niet in een hokje van een van de bekende eetstoornissen plaatsen.

Hierdoor krijg je als cliënt het gevoel dat je situatie niet erg genoeg is. Dat je geen hulp verdiend. Wanneer men bovenstaande uitspraken tegen iemand met een eetstoornis zegt, hoe groot of klein de eetstoornis ook mag zijn, wordt er een tegenreactie van de eetstoornis uitgelokt. Dit veroorzaakt paniek en angst bij de cliënt. De onderliggende overtuigingen bij de cliënt als: ‘Ik ben het niet waard’, ‘Ik ben niet goed genoeg’, worden hierdoor versterkt. Dit kan, tijdens de behandeling, zo ver doorgaan dat een ziekenhuisopname veelal het gevolg is. Dit geldt zowel voor cliënten met onder als overgewicht.

De hierboven beschreven belevingen zijn maar een paar maar wel de meest voorkomende belevingen bij mijn cliënten, mijn volgers en bij mijzelf. Vanuit mijn passie heb ik een Instagram account opgezet waarop ik elke dag mijn volgers inspireer en motiveer om zijn of haar eetstoornis te overwinnen. Om te kiezen voor herstel. Om zich niet te focussen op gewicht maar juist op wat er achter die eetstoornis zit. En wat, uit eigen ervaring en uit ervaringen van mijn cliënten, uiteindelijk helemaal niets te maken heeft met eten, gewicht en/of uiterlijk.

De oorzaak van een eetstoornis is ZOVEEL meer. Er zit altijd zoveel meer achter. En deze benadering mis ik. Deze benadering heb ik persoonlijk gemist in de reguliere zorg. Ik durf wel te beweren dat niet alleen ik, maar ook alle cliënten die al voor mij 5 of 7 jaar lang bij de reguliere zorg aan hebben geklopt en zijn behandeld, het hierboven genoemde missen. Dit met als gevolg dat zij nog zieker worden en nog meer in hun eetstoornis kruipen.

Uit eigen ervaring, en ervaringen van mijn cliënten, weet ik dat in de reguliere behandelingen bij binnenkomst als eerste de weegschaal tevoorschijn wordt gehaald. Van je gewicht hangt je behandeling af. Er worden eetlijsten opgesteld. Hierdoor wordt er in de behandeling van de eetstoornis nog meer de focus gelegd op gewicht en eten. Vervolgens komt er een diëtiste bij. De diëtiste lijkt je niet te begrijpen en zegt dat je roze koeken moet eten terwijl je die niet lust. Het gaat in de behandeling alleen maar over eten, eten, eten en eten waarbij er voorbijgegaan wordt aan het achterliggende (werkelijke) probleem. Het probleem wat in principe eerst zou moeten worden behandeld.

Ter verduidelijking: ik wil niet zeggen dat het ALTIJD zo gaat als hierboven beschreven. Echter kom ik deze wijze van behandeling nog te vaak tegen. Daarbij blijft dat bij deze manier van zorg de behandelingen weinig (positieve) resultaten hebben en de ellenlange wachtlijsten niet worden opgelost. Het klinkt misschien eigenwijs maar ik heb vaak het idee dat de therapeuten en psychologen die volgens het boekje werken en vaak niet een idee hebben wat een eetstoornis nu echt is. Wanneer ik naar mijn eigen ervaring en ervaringen van mijn cliënten en volgers kijk worden de cliënten in hun behandelingen door het focussen op gewicht en eten, in de beleving van mijzelf en deze cliënten, niet serieus genomen bij hun hulpvraag. Dit vind ik zorgelijk. Heel zorgelijk zelfs.

Zoals al eerder aangegeven: de cijfers van jongeren met een eetstoornis blijven groeien. Er komt alleen maar meer vraag om hulp. Laten we er dan met ons allen voor zorgen dat we meer preventief gaan helpen. En daarbij de roep om hulp serieus te gaan nemen en het gevoel aan eenieder met een eetstoornis geven dat ze gehoord worden. Hierbij is het van het groots belang dat er gekeken en gezocht wordt naar de werkelijke (onderliggende) hulpvraag. Dat ze er mogen zijn.

Want in een maatschappij die draait op successen. Een maatschappij waar de lat steeds maar hoger wordt gelegd, de druk van buitenaf steeds groter en dwingender wordt en we alleen maar meer en meer willen en wensen, gaan er mensen aan onderdoor. De huidige maatschappij wordt voor velen, in ieder geval voor een gedeelte van de mensen, als te hard ervaren. Zeker door jongeren. Jongeren zijn opzoek naar zichzelf (identiteit), opgezweept door de (te mooie) verhalen op social media, gepusht om de beste te zijn. Om minimaal een goede baan met een goed inkomen te moeten bemachtigen. Met als gevolg dat deze jongeren de wereld als te hard en te veel ervaren en dat zij niet aan het wensbeeld kunnen voldoen. Deze jongeren gaan zichzelf zien als personen die er niet toe doen. Alsof zij mislukt zijn.

Persoonlijk vind ik dat we weer terug mogen komen naar de kern.
Deze kern is in mijn ogen het zorgen voor elkaar. Het omkijken naar elkaar en aandacht hebben voor elkaar. Elkaar het gevoel geven dat we er mogen zijn. Dat wij ertoe doen. Écht iedereen mag er zijn. Liefde en echte aandacht. Belangstelling. Dat hiervoor ook ruimte wordt gegeven in de maatschappij. Speciaal voor die groep mensen die hierboven worden beschreven en voor wie de huidige maatschappij als te hard en teveel wordt ervaren. Naar mijn idee is er te weinig ruimte voor mensen die anders zijn. Anders dan dat de maatschappij wenst.

Natuurlijk begrijp ik dat er zoveel meer ‘shit’ in de wereld is. In onze economie en maatschappij. Dit is mijn stem. Mijn woorden hoe ik tegen de zorg van nu aankijk. De zorg die in mijn ogen niet in lijn is met de hulp die er werkelijk gevraagd wordt.
Laten we daarom kiezen voor verandering. Verandering niet alleen voor de korte termijn maar voor de lange termijn. Laten we erkennen dat er in de kern van de zorg iets niet goed gaat en gaan zoeken naar een oplossing waarbij er recht gedaan wordt aan de mens.

De reguliere zorg die wordt gefinancierd door de overheid tegenover de zorg waaronder ik val en moet werken. De zorg die door de cliënten uit eigen zak moet worden betaald. Door mijn opleiding word ik niet erkend, naar mijn idee wel door het feit dat ik 9 van de 10 cliënten mijn deur uit laat gaan met het overwinnen (en dan 100% overwinnen) van hun eetstoornis.

Ik weet dat HET KAN. Want terwijl ik dit schrijf bedenk ik mij dat in mijn eigen eerste intakegesprek mij werd verteld dat: ‘het overwinnen van een eetstoornis nooit volledig zou kunnen. Ik zou er nooit 100% vanaf kunnen komen en dat de behandeling ongeveer 7 jaar zou duren’.

Dergelijke uitspraken. Alsjeblieft zorg in Nederland, STOP hiermee. Want waarom zou ik ergens aan werken als ik toch niet volledig zou herstellen? Als het toch 7 jaar zou duren? En trouwens, waar is dit op gebaseerd?

Is het gebaseerd op de gemiddelde Nederlander met een eetstoornis die in behandeling is bij een reguliere instelling? Is het dan misschien een gevolg van de aangeboden zorg die niet goed werkt? Zorg waarbij een cliënt zich mogelijk niet goed voelt maar daar toch naartoe gaat aangezien dat het de enige zorg is die door de zorgverzekering wordt vergoed? Zorg waarbij op de intake al wordt verteld dat je eetstoornis toch niet helemaal kunt overwinnen waardoor de overtuiging bij de cliënt om te genezen in de grond wordt geboord. Wanneer de cijfers op dergelijke zorg wordt gebaseerd zou het, helaas best mogelijk zijn dat deze cijfers kloppen.

Beste minister, ik zou graag in gesprek met u willen. Om u in alle rust uit te leggen dat een behandeling waarbij cliënten wel genezen wel degelijk mogelijk is en bestaat. Een behandeling die ook lang geen 7 jaar duurt. Ik wil in dit gesprek duidelijkheid creëren over de huidige problematiek rondom eetstoornissen in het huidige zorgsysteem. Om te inspireren en om te zoeken naar een oplossing.

Ik hoop dat u begrijpt dat ik deze brief niet voor mijzelf of uit eigen belang stuur. Ik stuur deze brief voor alle mensen die nu in gevecht zijn met hun eetstoornis. Voor al mijn cliënten die in tranen bij mij zitten omdat ze al 5 jaar in behandeling zijn maar niet uit hun eetstoornis zijn gekomen doordat de reguliere zorg hen niet biedt wat zij nodig hebben. Ik schrijf dit voor Nederland. Voor jullie. Om een veilige plek te creëren waar eenieder zichzelf mag zijn.

Ik dank u voor het lezen van deze brief en zie graag uw reactie tegemoet. Hoogachtend,

Lianne Blacquière

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.