‘Ik heb geen idee wie ik ben’

‘Ik heb geen idee wie ik ben’. Een zin die ik vaak hoor tijdens gesprekken met mijn coach klanten. Het komt er dan vaak op neer dat mijn klanten geen idee hebben wie zij zijn zonder die eetstoornis.

Die gedachte heb ik ook gehad. De eetstoornis gaf mij een soort van identiteit. Ik kon mij daar aan op trekken. Eindelijk had ik een doel. Mensen konden mij zien als het meisje met anorexia.

Ik geloofde er heilig in dat dit mijn wereld veilig maakte. Er werd niets van mij verwacht. Niets aan mij gevraagd. Ik hoefde niets te doen.

Mijn eetstoornis was een soort schild. Een dikke vestigingsmuur waar geen leger doorheen kon komen.

Laatst had ik een gesprek met 1 van mijn klanten. Een meisje van net 18 jaar die struggeld met deze vraag: ‘wie ben ik nu eigenlijk?’. Je hoort zo vaak dat jongeren op reis gaan om ‘zichzelf te vinden’. Wie is er tegenwoordig niet bezig met het zoeken naar zijn/haar identiteit.

Ik heb deze gesprekken de laatste jaren veel gevoerd met mijn coach klanten, maar vorige week bedacht ik mij opeens wat ik hieronder beschrijf. Ik legde dit aan haar voor:

Kun jij echt daadwerkelijk weten wie jij bent? Is dat een antwoord wat jij echt nodig hebt om verder te kunnen? Is het überhaupt mogelijk om altijd maar dezelfde persoon te zijn? Natuurlijk hebben wij allemaal kernwaarden waar wij naar willen leven. We hebben allemaal onze unieke eigenschappen.

Maar is het niet zo dat wij elke dag, week of zelfs uur onszelf (kunnen) ontwikkelen? Er juist voor kunnen kiezen om te veranderen? Is het nodig om ons vast te houden aan het antwoord op de vraag wie jij nu echt bent? Misschien ben jij vandaag die lieve zus, de behulpzame dochter en de harde werker. En ben jij morgen die strenge collega, boze zus en verliefde puber.

De angst om niet 100% zeker te zijn over wie jij bent wordt gevormd uit onzekerheid. Die onzekerheid die diep in de kern zit. Jij denkt dat als jij je vast kan houden aan de duidelijkheid die jij misschien creëert door volledig te weten wie jij bent, jij altijd precies weet wat er gaat gebeuren. Hoe jij gaat reageren. Waar jij naar toe gaat in jouw leven. Welke baan erbij je past.

Maar het grappige is dat wij nooit kunnen weten hoe ons leven gaat lopen. Er komen altijd onverwachte dingen op ons pad. En dat is het mooie van ons leven. We leren van de moeilijke en mooie momenten. Van de pijn, het verdriet en de blijdschap. De vreugde, euforie en boosheid.

Controleren wie wij zijn maakt ons leven niet zozeer mooier. We hoeven ons niet te vormen naar bepaalde eigenschappen die als goed en fijn worden beschouwd.

Jij hoeft je niet te vormen naar wat andere mensen van jou zien/denken. Er werd vroeger van mij altijd gezegd dat ik een heel onzeker meisje was. Daar ging ik mij ook naar gedragen. Ik linkte mijn identiteit aan een onzeker meisje die niets alleen durfde te doen. Ik geloofde dat dit mijn rol was en ik speelde deze zo goed mogelijk. Iedereen verwachtte van mij dat ik als klein meisje bij mijn ouders bleef en nooit de stoute schoenen aan trok.

Ik kan je alleen maar op het hart drukken dat het beste wat je op zo’n moment kan doen is juist die stoute schoenen aan trekken. Je niet meer te vormen naar de overtuiging van wat andere mensen van jou denken. Of hoe andere mensen jou zien. Alles is veranderbaar. Jij kunt jouw eigenschappen, identiteit en kernwaarden 180 graden draaien. Dat is het mooie van het leven.

Ik denk niet dat het de vraag is; ‘wie ben ik?’. Maar; ‘wie wil je zijn op DIT moment?’. Leer jezelf niet in 1 hokje stoppen maar probeer juist door loslaten te leren vliegen van hokje naar hokje. Door op jezelf te leren vertrouwen. Van jezelf te houden en te leren geloven in de kracht die jij in je hebt om verandering te omarmen en controle los te laten geloof ik niet dat de vraag: ‘wie ben ik?’ nog relevant is.

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.