Ik voelde niet

Ik voelde geen pijn meer, maar ook geen geluk.
Ik voelde geen verdriet meer, maar ook geen liefde. Ik voelde geen boosheid meer, maar ook geen hoop.

Hoewel het veel veiliger en comfortabeler leek om niets meer te voelen, begon ik het toch te missen.

Ik miste liefde.
Ik miste geluk.
Ik miste vrijheid.

De eetstoornis zorgde ervoor dat ik niet hoefde te voelen. Ondervoeding zorgt voor het afstompen van emotie en gevoel – wat best verslavend kan zijn. En daarbij de coping van de eetstoornis/bewegingsdrang was om niet te voelen. Om comfortabel te zijn. Om mij van angst en pijn af te houden.

Maar je kunt gevoelens niet uitwissen. Je kunt emoties niet uit de weg gaan. Zodra je deze uit de weg gaat, zullen ze je blijven achtervolgen. Zodra je pijn, verdriet en boosheid wist – wis je ook geluk, liefde en hoop.

En het voelt eng in het begin. Het voelt angstaanjagend om die deur op een kiertje te zetten. Om uit die veilige haven, die niet veilig is maar die je brein veilig heeft gemaakt, te stappen.

Je mag het eng vinden. Want soms voelt het alsof je jezelf gaat verliezen. En dit is de grootste angst die wij kunnen hebben als mens: onszelf verliezen. Ja je verliest je schijn veiligheid – maar je creëert veiligheid in jezelf. Ja je verliest schijn controle, maar je krijgt je eigen wil weer terug. Ja je verliest een schijn comfortabel gevoel, maar je wordt comfortabel met jezelf. En nee, je zal niet meer terug kunnen vallen op de eetstoornis, maar je gaat leren terug te vallen op jezelf. Veel liefdevoller. Veel vrijer. Veel comfortabeler.

Klinkt het onwaarschijnlijk? Maar wat heb je te verliezen? Probeer het. Zet die stap naar herstel en ervaar dat jij die eetstoornis echt niet nodig hebt, want je hebt jezelf.

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.