Ik wilde zo graag gered worden

Ik wilde zo graag gered worden. Iemand die naast mij stond en zodra ik zou vallen – mij op zou pakken. Ik wilde zo graag dat iemand alles zou kunnen vervagen. De pijn. Het verdriet. De boosheid. Zodat ik kon gaan leven.
Ik wilde dat iemand mij vast zou pakken. Mij vast zou pakken en nooit meer los wilde laten.
Ik wilde mijzelf begraven in de armen van een geliefde. Een geliefde die mij beloofde mij nooit in de steek te laten.
Ik wilde niet meer alleen zijn. De eenzaamheid verstikte mij.

De tranen rolde over mijn wangen toen ik dit schreef in de periode van mijn eetstoornis. Ik voelde mij zo alleen. Zo onbegrepen.
Ik wilde aanraking maar kon deze niet accepteren. Ik wilde liefde maar er zat een te grote muur om mij heen om deze te ontvangen. Ik wilde geborgenheid maar ik vertrouwde niemand.
Bescherming van mezelf en mijn gevoelens was het enige wat ik kende. Overleven van doorgaan was mijn mechanisme om mijzelf die bescherming te geven. Ik dacht niet meer te weten wat liefde en geborgenheid was. Ik dacht dat ik het niet waard was, of dat ik dit zou kunnen ontvangen van mijn omgeving – of een geliefde.

Mijn eetstoornis gaf mij dit gevoel. Tenminste, op een korte termijn voelde ik mij sterk. Voelde ik dat ik iets goed deed. Het leek wel alsof de eetstoornis het mij waard vond om voor te vechten.

Dus als je enige vriend, die eetstoornis is, terwijl het de grootste vijand van het leven is – waar kies je dan voor? Als de enige waar jij denkt liefde en erkenning van te krijgen, wat voed je dan? Als het leven te moeilijk en ongecontroleerd voelt, wat is dan de meest veilige keuze?

Een lange periode was dit de eetstoornis.
Totdat ik erachter kwam dat ik hierdoor, mijn eerst geschreven regels nooit zou kunnen krijgen / en voornamelijk nooit zou kunnen geven aan mezelf. Die eetstoornis was de destructieve manier van controle, liefde en erkenning. Ik wilde de eetstoornis niet meer als vriend. Ik wilde leven. Ik wilde weer bij de liefde komen waarmee ik geboren was. De liefde die altijd al in ons als mensen zit.

In contact komen met die liefde, met mijn kern – was moeilijk. En tot op de dag van vandaag ben ik daar nog mee bezig. De bescherming die de eetstoornis

In contact komen met die liefde, met mijn kern – was moeilijk. En tot op de dag van vandaag ben ik daar nog mee bezig. De bescherming die de eetstoornis gaf, geef ik nu aan mezelf. De erkenning geef ik nu aan mezelf. De controle is iets wat ik nooit zou kunnen krijgen, maar opmerk zodra ik deze weer wil hebben.

En de liefde. Ja, die vind ik ook in mezelf. En hoewel ik het nog moeilijk vind deze in anderen te vinden – geloof ik 100% dat wij met liefde zijn geboren. En dat, liefde is wat wij willen delen met elkaar. ✨

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.