Jezelf voorbij lopen voor anderen.

Soms laat je jezelf geloven dat het moeilijk is om iemand los te laten. Vaak is het niet zo moeilijk als dat je denkt – je kiest er niet bewust voor om die persoon uit je leven te bannen. Je bent zo gehecht aan die persoon. Je bent er zo aan gewend dat deze persoon in je leven is. Het idee dat diegene dan niet meer in je leven is doet pijn. Vind je moeilijk om te accepteren. Zelfs als de persoon je pijn heeft gedaan, kies jij ervoor om diegene in je leven te houden. Zelfs als die persoon je hart vergiftigd, kies je ervoor om deze persoon nog een kans te geven. Je houd je aan de momenten vast dat die persoon wel goed voor je was. Dit als excuus om diegene niet los te hoeven laten en voor jezelf in te gaan staan.

De cirkel van het continue jezelf voorbijgaan is zelfdestructief. De fouten die iemand anders maakt op jezelf betrekken en hierdoor aan jezelf twijfelen, bang zijn dat jij degene bent die een fout heeft gemaakt – in plaats van inzien dat diegene niet in je leven hoeft te zijn. Accepteren dat het was wat het was. Is wat het nu is.

Die persoon heeft je geluk gebracht. Vrijheid. Licht laten voelen. Een grote glimlach op je gezicht getoverd wanneer jij dit nodig had. Maar de pijn. Het verdriet. De woede. Wat het ook is – wat evenveel is gebeurd. Even zwaar tilt. Is het in mijn ogen het beste om die persoon los te laten. Ja. Er is een balans. Licht en donker.

We kunnen niet altijd gelukkig zijn. In relaties en vriendschappen bestaan ook uitdagende momenten. Donkere tijden. Dit is oké. Maar die balans hoeft niet te komen van 1 persoon. 1 persoon die zich blijft vormen. Blijft vechten. Alleen maar om het in balans te houden.

De mensen die jou geluk geven. Een constant onderbuikgevoel van: jij mag er zijn. Wat jij ook hebt gedaan. Welke keuzes jij ook maakt. Deze mensen verdienen een plek in jouw leven. En zij verdienen jou in hen leven. Deze mensen zijn het waard om de reis die het leven is te belopen. Samen.

Soms houden we ons vast aan mensen. We houden ons vast aan hen omdat we bang zijn dat zodra wij hen loslaten het ons nog meer pijn zou gaan doen. Soms laten we ons pijn doen door de mensen die ons eigenlijk breken, omdat we ons completer en geliefder voelen door hen. Maar op de lange termijn een constante factor van onzekerheid en angst vormen.

We houden vast aan het donkere. Alleen maar omdat het licht ons bang maakt. Soms houden we vast aan de negatieve manier van denken van anderen, alleen omdat we bang zijn dat wanneer wij kiezen voor onszelf. Wanneer wij kiezen voor een positieve kijk op het leven we ons vaak kwetsbaar voelen. Breekbaar.

Dit is iets wat jij mag doen. En de enige manier is, in mijn ogen, om los te breken. Om los te breken van die persoon, of die personen, die jou op de lange termijn niet dienen. Waarbij jij op de lange termijn jezelf niet kan ontwikkelen tot een gelukkig, vrij en liefdevol persoon. Om te groeien en te bloeien. Je eigen tuin van geluk te onderhouden. Om te groeien en jouw tuin te ontwikkelen tot een paradijs.

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.