NEDA awareness week: emoties – Esmé van Hes

Een echte levensgenieter en altijd vrolijk. Dit is hoe mensen mij vaak zagen. Vanaf jongs af aan heb ik al moeite gehad om gevoelens zoals angst, verdriet en onzekerheid toe te laten. Zowel naar de buitenwereld als naar mezelf maskeerde ik deze ‘negatieve’ gevoelens met één grote grijns op mijn gezicht. Dit door vervelende gebeurtenissen te bagatelliseren of vooral veel grapjes te maken. Als mensen vroegen hoe het met mij ging, was het antwoord standaard: GOED! Er kwam alleen een periode in mijn leven waarin er een rivier van gevoelens van angst, boosheid, onzekerheid, schaamte en vooral verdriet over mij heen kwam. Ik werd overweldigd door deze golf van ‘negatieve’ emoties en wist niet hoe ik hier mee om moest gaan. Dit was het moment waarop bij mij de eetstoornis ontwikkelde. Een poging om deze golf onder controle te houden en af te vlakken. Het obsessief bezig zijn met mijn gewicht, afvallen, calorieën tellen en sporten zorgde voor afleiding van mijn gevoelens en gedachten aan pijnlijke herinneringen. Samen met de eetstoornis lukte het mij controle te herpakken over deze golf van emoties en voelde ik steeds minder. Maar daarentegen vlakte ook mijn positieve emoties zoals blijdschap, vreugde en plezier af. Ik kon steeds minder genieten van de dingen of mensen om me heen. Terwijl ik daarvoor juist kon genieten van de kleine dingetjes in het leven. Zoals een zonnestraal door de wolken of een boswandeling met een vriendin.

Als je een eetstoornis hebt (of hebt gehad) komt er een moment dat je opnieuw moet leren deze gevoelens toe te laten. En dit is voor veel mensen met een eetstoornis een beangstigend idee. Waardoor de kans groter word dat je vastloopt en niet in herstel kan komen. Die angst is niet raar of gek. Het is namelijk een jaren (of maanden) lange methode geweest die jij (net als mij) hebt gebruikt om JUIST diegevoelens en pijnlijke herinneringen uit de weg te gaan die je wilt vermijden.
Wat ik jou graag mee wil geven is het volgende:

Je kan pas écht kan herstellen als je leert voelen!Ik wil je meegeven dat ook IK het beangstigend vond om jarenlange weggestopte angst, onzekerheid, verdriet en boosheid aan het daglicht te laten zien. Ik ga niet doen alsof het iets is wat van de 1 op de andere dag veranderd of dat het een easy peasyklusje was. Want eerlijk is eerlijk (en dat zullen me dierbare zeker beamen) het heeft bij mij veel tijd en moeite gekost. Vooral wanneer het ging om gevoelens van schaamte. Ik weet het nog goed toen ik beetje bij beetje tijdens therapie leerde bewust stil te staan bij me emoties en ze leerde te benoemen. Pfff.. ik kwam soms vast te zitten, werd overspoeld met allerlei gevoelens en raakte daardoor af en toe helemaal in de war. Maar langzaamaan lukte het mij de sluizen van de rivier open te zetten en er wat water doorheen te laten gaan. Eerst op een kiertje, maar dat kiertje werd steeds groter (jep. Ik ben een beelddenker). Ik leerde dat het opschrijven van mijn gevoelens.

Met name gevoelens die ik liever wilde vermijden of niet goed snapte. Ik had steeds minder de eetstoornis nodig om deze gevoelens weg te drukken. Ik gaf ze ruimte op papier en daardoor in mijn gedachten. Die gevoelens bewust te voelen en te accepteren was al hele kunst op zich voor mij.

Toen kwam de grootste uitdaging nog. Naast bewust stil te staan bij mijn gevoel, moest ik tijdens mijn therapie en herstel ook leren gevoelens met mijn omgeving te delen. En hell yeah, that was a thoug job! Sterker nog, het zorgde bij mij voor veel weerstand, angst en onzekerheid. Gedachten zoals ‘zullen mensen mij niet zwak of raar vinden als ik vertel dat het niet goed gaat of me angst en onzekerheid deel?’ of ‘zullen andere me afwijzen of gaan negeren als ik ook minder positieve gevoelens deel?’, kwamen geregeld bij mij naar boven (Herkenbaar?).

JA ik vond het eng en JA het maakte me onzeker en JA ik had af en toe weerstand.

Ik ben tot op de dag van vandaag ontzettend blij ben dat ik mij niet heb laten tegen houden door deze angst en weerstand om weer opnieuw te leren VOELEN en vóóral te DELEN.

Het wegstoppen en afvlakken van mijn gevoelens is namelijk iets wat ik niet ZONDER eetstoornis zou kunnen. Over één ding was en ben ik zeker: ‘Leven met een eetstoornis wil ik nooit meer’. Het leren voelen en delen van mijn emoties is zeker een zware reis geweest. Maar het LEVEN met een eetstoornis is nog veel zwaarder. Het maakte mij enorm ongelukkig en vooral véél eenzamer.

Het was tijdens mijn herstel hard werken om te accepteren dat al mijn gevoelens er mogen zijn en ik de ruimte mag nemen om dit te delen. Ongeacht of ikze als ‘positief’ of ‘negatief’ bestempel. Wat mijn belangrijkste boodschap aan jou is: dat je door dat harde werken en het aangaan van die angsten zoveel terugkrijgt en leert. Iets wat ik meteen eetstoornis nooit zou hebben ervaren of geleerd. Ik heb geleerd dat emoties er niet voor niets zijn en gevoelens die je wegstopt of vermijd altijd op een bepaalde manier terugkomen. Het ervaren, voelen en delen van je emoties is de enige manier waarop je ze kan verwerken.

‘You can’t learn to control the waves, but you can learn to surf on them’(keep that one in mind!).

Ook minder prettige emoties, zoals boosheid verdriet en onzekerheid, horen nou eenmaal bij het leven. Ieder mens heeft deze. Iedereen heeft wel eens een klote dag en af en toe hoort het erbij om ff lekker een potje te janken. Jij en ik zijn hierin niet uniek. Sterker nog het maakt je MENS! Bovendien heb ik geleerd dat het wel weer over gaat en dat JUIST het delen met je omgeving hierin je heel erg kan helpen. Het me gebracht dat ik positieve gevoelens ook weer sterker ervaar. Dat ik kan genieten van vogeltjes die fluiten in het bos als ik wakker word, de hertjes die in onze tuin staan of van KEIHARD meezingen in de auto en ondertussen gek aangekeken worden door andere bestuurders. Ik ervaar hierdoor weer geluk, vreugde en genot! Maar het waardevolste wat ik heb geleerd van het accepteren en delen van mijn gevoelens is dat het MIJ als mens oprechter en authentieker maakt. En hierdoor heb ik iets waardevols en kostbaars teruggekregen: een veel diepere band met mijn lieve vrienden en familie die dicht bij mij staan. Ik durf me nu kwetsbaarder op te stellen naar de mensen om me heen. Hierdoor is mijn omgeving zich ook kwetsbaarder en opener naar mij op gaan stellen. Dit maakt de band met mijn vrienden en familie intiemer en waardevoller dan óóit te voren.

Door mijn ervaringen aan JOU met jou te delen hoop ik dat ook JIJ deze angst en weerstand om emoties toe te laten, aan durft te gaan. Een mens lijdt het meest om het lijden dat hij vreest zij iemand ooit tegen mij. Ik gun het jou ook weer opnieuw geluk, genot, rust en vrijheid te voelen.

Liefs, Esmé

Author: Lianne

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.