Sluit jezelf mentaal niet op.

Ik zat urenlang op de bank. Tv te kijken. Voor me uit te staren. Een boek lezen kostte me teveel moeite. Ik was moe. Te moe. Het leven van eetmoment naar eetmoment zorgde ervoor dat ik een soort routine in mijn dagen had. Een routine met angst, spanning, overwinning en rusten. Eenzaamheid was een dagelijks gevoel – een gevoel wat ik eigen had gemaakt. Verdriet en frustratie wisselden zich af. Ik voelde me alleen. Ik was ook alleen. Ik mocht niet de deur uit, ik kon geen kant op. Het verlies van mensen om mij heen deed mij nog meer in een stil hoekje willen zitten. Deed mij alleen willen laten zijn, want die pijn van verlating wilde ik niet weer. De pijn van eenzaamheid had ik dragelijk gemaakt. De overlevingsdrang was het enige wat ik kende – en waar ik in bleef zitten. Totdat deze eenzaamheid en de realiteit van mijn leven mij teveel werd. Ik wilde dit niet meer. Hoewel ik wist dat ik iedereen weg duwde, wist ik ook niet meer hoe ik nu die connectie moest maken met anderen. Ik had mezelf opgesloten en afgehouden van contact – en dit maakte de hele situatie alleen maar moeilijker. Dit was het grootste deel van mijn eetstoornis. Alleen zijn. Een sociaal isolement – door de huidige situatie moest ik hier aan denken. Ik mocht niet meer bewegen wat er in resulteerde dat ik 3 maanden alleen op de bank zat te wachten totdat ik kon eten, of naar therapie moest. Ondraaglijke eenzaamheid, dragelijk maken. Ik weet het. Ik weet hoe het voelt. Alleen zijn. Eenzaamheid voelen. De onrust in je lijf. Het willen schuilen, maar het allerliefste aandacht en liefde willen ontvangen. Liefde van je omgeving, maar voornamelijk van jezelf. Ik begrijp het. Dat als je door deze hele situatie het gevoel hebt dat dit terugkomt. Dat je in de steek gelaten wordt. Dat je alleen bent, en de overtuiging hebt dat je altijd alleen zal zijn. En je zal ook altijd alleen zijn als jij niet die deur opent. Jij die kwetsbaarheid niet gaat tonen. Jij de overtuiging blijft houden dat dit jouw leven is, dat dit het is – en meer er niet in zit. Geloof mij, er zijn zoveel mogelijkheden op dit moment om in contact te komen met mensen.

 

Sluit jezelf niet op in je hoofd, hoewel je niet zoveel naar buiten kan – misschien door dit virus of doordat je in herstel zit. Doordat je misschien veel angsten en paniek hebt, je een depressie hebt of wat dan ook – houd contact met mensen. En weet, alsjeblieft weet, dat dit niet voor altijd is. Dat jij niet alleen bent. Dat dit een fase is waar jij tering sterk van gaat worden. Er komt een moment dat jij dat deurtje weer open zet, dat jij die angst gaat overwinnen, dat jij gaat inzien dat er mooie mensen zijn op deze wereld. Dat jij een pracht mens bent, die het waard is om liefde te ontvangen. Van zichzelf en van mensen om je heen. Blijf volhouden. Blijf vechten. Blijf geloven.

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.