Spiegeltje, spiegeltje.

Hoe kijk jij naar jezelf in de spiegel? Kun jij trots zijn op wie jij ziet? Kun jij vol vrijheid en liefde naar je lichaam kijken? Zonder kritisch te zijn? Je lichaam af te wijzen?

Ik heb dit zo’n lange tijd niet gekund. Van mijn kaaklijn niet zichtbaar en strak genoeg vinden tot mijn buik eindeloos checken of er al blokjes zichtbaar werden. Van het afwijzen van mijn benen tot het verschrikkelijk vinden van mijn neus en mijn gezichtsvorm willen veranderen.

Het continu afwijzen van mijn lichaam en het niet kunnen accepteren was een uiting van mijn innerlijke status. Ik voelde mij vroeger afgewezen door kinderen op school die mij buiten sloten en uitscholden als: ‘dikzak’. Op het moment dat ik afviel werd ik opeens gezien. Ik kreeg aandacht van jongens. De cirkel van: afvallen = gezien worden werd hierdoor rond. Hierdoor ben ik dit als waarheid gaan zien.

In magazines zag ik dat modellen slank, afgetraind en als prachtig werden beschreven. Dit wilde ik ook. Toen ik werd gescout door een modellenbureau dacht ik dat ik dit ook moest hebben. Dus ben ik gaan afvallen. Ik viel steeds meer af en ik kreeg steeds meer lof van mijn scout. Jup. Afvallen = gezien worden. Afvallen = waardering = ik behandel mijzelf zoals mijn omgeving dit vroeger heeft gedaan (pesten, uitschelden, prijzen voor afvallen).

Herken je dit? Je krijgt aandacht zodra je afvalt. Je wordt gezien. Iets wat je misschien een lange tijd niet hebt gehad. Je voelt waardering. Gezien worden en gewaardeerd worden is een menselijke behoefte. Ons ego wordt gestreeld. Iets waar wij lekker opgaan.

Maar is afvallen écht de oplossing? Is het omgaan met pijn, verdriet en boosheid van vroeger door middel van afvallen écht de manier? Is het écht waar dat wij alleen waardering krijgen en gezien worden op het moment dat wij ons uiterlijk veranderen?

Nee. Het is een zelfdestructieve manier om te zeggen dat jij niet voelt dat jij in de kern goed genoeg bent. Dat jij er mag zijn. Op elke mogelijke manier die er maar is. Het is een waardering en een acceptatie die je probeert te vinden in je omgeving, terwijl het juist de kunst is (en het begin van álles) dat jij dit aan jezelf gaat geven.

Waar beginnen we? Dit zelfdestructieve gedachten patroon ombuigen. De kern van je zelfafwijzing opzoeken en van daaruit jouw innerlijke kind geven wat het nodig heeft: liefde, zorg, geborgenheid, gezien worden, waardering. Alles wat jij van je omgeving verlangt is een reflectie van wat jij van jezelf verlangt. Want jij behandelt jezelf nu zoals jij vroeger bent behandeld door je omgeving. En dit gaf niet het gevoel van liefde, of wel? Je hebt afwijzing comfortabel gemaakt want dat is wat jij kent. Maar het is het meest oncomfortabele patroon waar jij in kunt zitten. Het is niet de manier om om te gaan met de pijn van vroeger. Het is niet een liefdevolle manier naar jezelf toe om, om te gaan met social media of wat jij in een tijdschrift ziet. Het is niet fijn om zo om te gaan met jezelf maar ook niet om zo om te gaan met jouw omgeving.. 

Herken jij dit?

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.