Tijd om te leven.

Edinburgh is echt fantastisch. En een paar dagen weg is ook ontzettend fijn. Ik merk dat ik soms weerstand voelde op het moment dat ik een vakantie boekte. Alsof ik niet weg kon. Vooral omdat ik voor mijzelf werk vind ik het spannend, want geen werk betekent ook geen inkomen. En ik voel een ontzettende drive om er altijd voor mijn klanten te zijn. Een passie om zoveel mogelijk te inspireren en te motiveren.

Maar deze paar dagen hebben mij zo laten zien waarvoor ik dit nu allemaal doe. Dat het ontzettend belangrijk is dat ik eruit stap. Om energie en creativiteit op te doen. Om los te laten en bij mijzelf te komen. Ik houd van mijn werk. Maar ik houd ook van mijzelf – en ik ben ook iemand zonder mijn werk. Dat heb ik echt ervaren de afgelopen dagen. Nog meer ideeën opgedaan. Nog meer de bevestiging dat wat ik doe mij gelukkig maakt. Maar ook de bevestiging dat ik meer ga reizen. Er meer uit ga stappen om tot mijzelf te komen om te kunnen blijven werken aan mijn boeken, online platform en coaching bedrijf. De balans vinden tussen ontspanning en inspanning kan soms echt lastig zijn. Een uitdaging. Hard werken is wat ik altijd heb gedaan. Vechten. Overleven. Ik ben echt ontzettend ver gekomen, dat weet ik en dat besef ik steeds meer. Het klinkt misschien gek maar ik sta soms versteld van mijn eigen ontwikkeling en kracht. En alle lieve berichten en reviews van mijn cliënten, lezers en volgers geven mij stuk voor stuk kippenvel en een onwerkelijk gevoel.

Dit is waarvan ik een lange tijd heb gedroomd. En ik bevestig mijzelf en JOU dat, als je geloofd in je droom en je ervoor blijft vechten, deze echt werkelijkheid kunnen worden. Het grappige is dat ik soms tegen muren op ben gelopen (soms als in, vaak). Muren die tot de hemel leken te reiken. Geen idee of ik daar ooit overheen zou kunnen klimmen, omver zou kunnen duwen of met geweld zou kunnen afbrokkelen.

Ik ben bergen gaan beklimmen die te hoog leken. Op mijn bek gegaan. In een oceaan gezwommen van onzekerheid en onmacht. Maar ik ben wel altijd doorgegaan. Ik ben blijven vechten. Blijven geloven in mijzelf. In de kern ben ik van mijzelf leren houden. En dat heeft mij ontzettend ver gebracht.

Ik ben gaan delen met de mensen om mij heen. Mijn verdriet en pijn. Mijn woede en onzekerheid. Vooral ben ik mijn liefde en zorgzaamheid gaan delen. De liefde die ik voor mijzelf voelde probeer(de) ik ook door te geven aan de mensen om mij heen – zonder hier iets voor terug te verwachten. Het delen met andere mensen heeft mij geleerd dat ik niet perfect ben en dat dit ok is. Dat ik ook boos en verdrietig mag zijn. Dat het ok is dat ik niet alles voor elkaar heb – en dat wij dit eigenlijk nooit compleet kunnen hebben. Dat we vaak te streng zijn voor onszelf waardoor we vinden dat we het nooit voor elkaar hebben. Terwijl we allemaal stap voor stap op de weg lopen die bij ons hoort. We kloten denk ik allemaal maar wat aan. En dat is fijn. Dat is leven. Leg je daarbij neer en geniet. Je bent hier nu.

 

Ook ben ik mijzelf kwetsbaar op gaan stellen. Door mijn mening te laten horen. Te delen wat IK ergens van vind. Maar ook door compleet los te laten ben ik mijzelf gaan laten zien aan de wereld en de mensen om mij heen. Kwetsbaar opstellen is soms heel eng. Je kunt je nergens meer achter verbergen. Maar juist DAT – jezelf laten zien – is het sterkste en het meest mooie wat jij kunt doen voor jezelf. Hierdoor ben ik erachter gekomen dat ik best een leuk en spontaan persoon ben. Ik heb nog nooit zoveel energie gehad. Ik ben nog nooit zo tevreden geweest. Zo grappig (denk ik haha) en zo gelukkig. Alleen maar doordat ik heb gedaan waar ik ontzettend bang voor was – wat mij in mijn hoofd pijn en verdriet zou geven – kwetsbaar opstellen, mijzelf laten zien, loslaten en van mijzelf houden. Ik begrijp dat dit moeilijk is. Want je kunt je nergens meer achter verschuilen. Je muurtje word afgebrokkeld. Zodra dit is gedaan is de enige die nog overblijft JIJ. En weet je waar ik achter ben gekomen? Wat er ook gebeurd. Wie mij ook aanvalt. Pijn of verdriet doet. Ik heb altijd mijzelf nog. Ik heb mijn eigen liefde. En dat is in eerste instantie genoeg. Door deze dingen bewijs ik mijzelf elke keer weer dat ik ontzettend veerkrachtig ben geworden. Ik voel de pijn. Kan het een plekje geven en laat mij hier niet meer door leiden. Liefde van de mensen om mij heen vind ik belangrijk en ontzettend fijn. Net zoals dat ik liefde aan hen geef. Maar ik ben er niet van afhankelijk. Ik geef het in eerste instantie aan mijzelf.

Het is tijd om te leven, wat ik het afgelopen jaar zeker heb mogen doen – ga ik nu nog meer doen. Vandaag ga ik weer met een glimlach mijn mailtjes beantwoorden en cliënten verwelkomen met deze paar dagen in mijn achterhoofd. Mijn vraag aan jou is: heb jij het gevoel dat jij echt leeft?

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.