Verlatingsangst

Als ik terugkijk naar mijn eetstoornis en bewegingsdrang, zie ik dat deze handelingen mij gaven wat ik nodig had. Ik had mijzelf aangeleerd dat ik zo controle en rust creëerde – op een hele destructieve manier. Dat kleine meisje in mij wist heel goed wat ik kon doen om te krijgen wat ik nodig had. In elke situatie die niet goed ging kwam het kleine meisje naar boven. Dat sterke, kleine maar oh zo krachtige meisje wat schreeuwend in zichzelf, zocht naar iemand. Iemand die haar kon helen.

Dit heeft tijd nodig gehad. En veel therapeuten en coaches. Het begrijpen van mijn zenuwstelsel en mijn brein en deze te reguleren en leren om mijn benodigdheden op een andere manier te verkrijgen. En nog steeds komt dat kleine meisje om de hoek kijken, maar zij regeert niet meer.

Wat ik heb geleerd is wat deze diepe angst van het niet verkrijgen van wat ik nodig heb is: verlatingsangst. Voor mij is dit een diep gevoel van paniek. Een diep gevoel van dat alles wat ik nodig heb, niet gaat komen. Dat iedereen mij in de steek laat. Het is niet altijd duidelijk waar dit vandaan komt op het eerste oog, maar met genoeg onderzoek zal je dit kunnen vinden – en er liefde aan kunnen geven. Ik ben mijzelf een keer gaan afvragen: ‘Wie ben ik zonder deze verlatingsangst?’

Het is een vraag die ik mijzelf nog steeds wel eens stel. Het antwoord was, en is op dit moment nog steeds: ‘Ik zou dan alles doen en kunnen wat ik zou willen’. Mijn verleden, en het verleden van mijn ouders zorgen ervoor dat ik nog steeds wel eens terugvlieg in de paniek dat ik niet zou kunnen doen en creëren wat ik wil.

En er is een tijd geweest, niet zo heel lang geleden dat dit ook zo was. Maar dit is niet meer zo. Want voor velen onder ons was er een tijd dat wij hulpeloze kinderen waren, maar dit is NU niet meer zo.

Misschien herken je dit wel, of herken je een ander patroon waar jij je mee kunt identificeren. Een andere emotionele reactie. Maar wat deze ook is, ik wil jou graag vragen: Kan het zijn dat jij diep gewortelde angsten en ervaringen van een lange tijd geleden, in het nu meeneemt en jou tot de dag van vandaag doen laten bepalen hoe jij reageert? Dit kan jou vasthouden in destructieve patronen.

Ik geloof dat dit echt zo kan zijn. Hoewel we altijd de emotie willen respecteren, is het heel gezond om hier tegen in te gaan door je af te vragen: ‘Wie ben ik zonder deze emotionele reactie?’.

Ik denk dat het antwoord jou kan verassen en misschien zelfs wel inspireren. Laat mij weten waar jij jezelf in kan herkennen en wat jouw antwoord zou zijn.

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.