#verteloverjou

Het is de nationale eetstoornis awareness week van 25 februari tot en met 4 maart en jij kan meedoen aan onze actie! Vertel wat jij over jezelf geleerd hebt of aan het leren bent. Deel jouw antwoord op de vraag en gebruik de hashtag #verteloverjou. Wij willen aandacht vragen voor JOU en jouw weg naar herstel. Zo gaan we samen het gesprek openen rondom eetstoornissen want samen kunnen we stapje voor stapje taboes doorbreken. #verteloverjou

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  • #verteloverjou

    Ik ben mijn eetstoornis dankbaar. Ook al zit ik er nog midden in en is het een zware strijd.
    Dankzij mijn eetstoornis ben ik verplicht maar heb ik vooral de kans om mijn leven stil te zetten en alle ballast die mijn leven zwaar maakt en die me belet om echt te leven af te gooien.
    Dankzij mijn eetstoornis werd ik verplicht om te vertragen, regelmatig te gaan zitten, mijn rugzak af te zetten en te openen. Hij is loodzwaar. Mijn leven zo verder uitlopen zou misschien wel mogelijk zijn maar ik zou onmogelijk van het landschap kunnen genieten omdat al mijn energie en aandacht nodig is om mezelf recht te houden met dat ding op mijn rug. Nu zit ik hier, Het uitzicht valt nog wel mee, Het weer niet altijd. Soms schijnt even de zon, vaak is het koud en van regen en wind word ik ook niet gespaard. Een plaats om te schuilen heb ik soms als er een voorbijganger langs komt en me even in zijn auto laat zitten. Elke week komt mijn therapeut langs, dan mag ik in zijn gezellige, warme mobilhome en ik mag hem telkens 1 ding uit mijn rugzak meegeven. 1 ding tegelijk. Meer kan niet. Sneller kan niet. De dingen zitten namelijk nogal vast, In de knoop en elke week prutsen we iets los in de zak en wat er dan los geraakt is, dat neemt hij mee nadat ik er een foto van genomen heb, een foto weegt veel lichter. De foto’s laat ik soms wel eens zien aan voorbijgangers, dan hebben we vaak fijne gesprekken en af en toe bedanken andere reizigers me omdat mijn foto’s en ons gesprek hen geholpen hebben. Daar heb ik dan voldoening van. Dat geeft me moed. Zo ga ik verder. Ik zit niet stil, ik ga alleen veel trager want een rugzak die open is weegt zwaarder dan één die dicht is. En als je af en toe gaat zitten om te rusten voel je pas hoe moe je bent, hoe pijnlijk je blaren zijn en hoe vermoeid je spieren. Dat voel je niet zolang je doordraaft. Het is een hele oefening om te leren voelen, om te leren doseren. Om onderweg voor mijzelf te leren zorgen. Om voedsel te vinden. Er is voedsel in overvloed rond mij maar vaak ontbreekt me de kracht of heb ik teveel pijn. Door je benen gaan om voedsel te plukken met zo’n gewicht op je rug, het is niet evident. Maar ik vind oplossingen. Ik neem eerst het voedsel waarvoor ik me niet hoef te bukken. Er zijn hogere struiken vol gezonde bessen, daar kan ik al aan. Voorbijgangers helpen soms ook, ze reiken me al eens wat andere dingen aan waar ik nog niet goed bij kan. Dat zijn vaak dingen die eerst bitter smaken maar met een heerlijke nasmaak. Vragen om me te helpen en iets voor mij te plukken durf ik nog niet goed maar dat komt nog wel en mijn therapeut heeft in zijn mobilhome ook steeds wat nieuwe dingen bij voor de komende week. Zo ga ik verder, véél trager dan voorheen maar dat is tijdelijk. Hoe lichter mijn rugzak zal zijn, hoe vlotter ik vooruit zal geraken. En deze keer niet met mijn hoofd naar de grond zoals voorheen maar met mijn ogen open en kijkend naar al het moois rond mij en open staand voor alles wat ik tegenkom en iedereen die ik ontmoet. Zonder angst en schaamte maar met een heel scala aan andere gevoelens, Met een afwisseling tussen doorgaan en uitrusten. En vooral dankbaar dat ik de kans kreeg om die rugzak leeg te maken.