Wanneer de wereld even stil staat.

Wanneer je voelt alsof de grond onder je voeten vandaan wordt getrokken. De wereld even stil staat en je bang bent.
Je bang bent voor wat er zou kunnen gebeuren. Wat iemand je aan zou kunnen doen. Alleen maar omdat jij uit liefde hebt gehandeld. Uit zorg voor de wereld.
Wanneer je schrikt en paniek ervaart. De angst dat alles van je afgepakt wordt. Jij jezelf moet beschermen voor de frustratie en woede van die ander. Maar je het moeilijk vindt om te beslissen wat je moet doen.
De pijn en de angst je overneemt. De liefde even verdwijnt. De zelf afwijzing continu op de loer ligt.
Het moeilijkste vind ik altijd om bij mezelf te blijven. Om niet mee te gaan in de doem scenario’s die ik zelf creëer in m’n hoofd. In wat er kan gebeuren of wat ik anders had moeten doen.
Het lastigste vind ik het loslaten. Het loslaten van alle frustratie, pijn en woede van iemand anders. Het loslaten van de gedachten. De gedachten die doorgaans negatief zijn op deze momenten en mij paniek, angst en verdriet geven.
Ik probeer mijzelf te blijven herinneren dat het iets van diegene is. Die woede en frustratie zijn emoties van de ander. Zijn de dingen waar die ander mee kampt of niet mee weet om te gaan. Het is het ego waar deze emoties uit voortkomen. Waar deze emoties door worden gevoed. Het ego waar ik niet in mee wil gaan.
Hoe moeilijk ik dat soms ook vind. Hoewel ik mezelf soms ook nog laat meeslepen in de gedachten en emoties van iemand anders: ik probeer te werken aan deze overtuiging: ‘alles wat ik nodig heb zit in mij’. De aanval van woede en frustratie van iemand anders op mij is iets van de ander. Ik doe alles vanuit een goede intentie. Altijd gedaan. Dit zal ik altijd blijven doen.’ ✨

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.