Wanneer op de rem trappen geen optie lijkt te zijn.

Ik voelde me uitgeblust. De dagen vlogen voorbij. Terwijl ik vloog van afspraak naar afspraak leek het alsof de uren onder mijn vingers vandaan glipten. Op donderdag dacht ik dat het maandag was. De zondag voelde als een dinsdag. Het besef van tijd was compleet kwijt. Het besef van ‘zijn’ was verdwenen.

Trappen op de rem leek geen optie.

Ik ben begonnen als een vechter, van baby af aan moest ik vechten om mijn plekje op de wereld te krijgen. Alleen.

Naarmate ik opgroeide werd dit een patroon. Ik vocht mij continu door het leven heen.

Een jong meisje wat zich niet gezien en gehoord voelde vocht zich door haar onzekerheid heen. Zij creëerde een eetstoornis en vocht in haar herstel. Ze leerde dat vechten het overleven was en het leven overleven. Ouders die hetzelfde deden en maar net hun hoofd boven water konden houden.

Haar voorbeeld.

Ze kende niet beter als dat haar moeder heel ziek werd en zij samen gingen vechten voor het leven. En naarmate de strijd niet meer gestreden hoefde te worden kon ze het overleven niet loslaten. Het werd een mechanisme. Een mechanisme om te leven.

Ik neem het haar niet kwalijk. Als jong meisje wist ik niet beter. Ik neem het mijn ouders en omgeving niet kwalijk, want zij wisten niet beter.

Het inzien van wat mijn overlevingsmechanisme was heeft een tijd geduurd. Dit mechanisme zal ik ook niet zo snel kwijtraken. En dit hoeft ook niet. Misschien denk je wel: ‘dat is gek’ of: ‘het brengt jou continu ten onder dus waarom wil je dit mechanisme niet loslaten?’.

Zoals ik in een eerdere post al schreef dat ik niet geloof compleet loslaten. Ik geloof in een plekje leren geven en het leren omgaan met bepaalde gevoelens, gedachten, emoties en mechanismen.

Het overlevingsmechanisme is mijn ultieme valkuil, maar ook zeker mijn sterke kant. Hierdoor heb ik een drive gekregen om de dingen te doen die ik nu doe.

Maar de valkuil kant is iets waar ik tot op de dag van vandaag mijzelf op aan het coachen ben.

Ja, ik ben mijn eigen coach geworden. Hoewel ik regelmatig zelf naar een coach ga, coach ik mijzelf élke dag in de situaties waar ik tegenaan loop.

Het is een mechanisme wat mij een burn-out heeft opgeleverd (ik haat dit woord maar dan weet tenminste iedereen wat ik begrijp), een eetstoornis, een depressie. Maar het heeft ook mijn boek, mijn coaching bedrijf, en het gaat nog veel meer opleveren.

Wat ik wel heb geleerd is dat het genieten van het leven zonder continu maar bezig te zijn met werken en weglopen voor het werkelijke zijn. Want dit vond ik eng. Genieten en dingen doen als stappen, naar feestjes gaan, op vakantie gaan of überhaupt een nieuwe hobby uitproberen. Dingen waar ik mij zo ontzettend oncomfortabel en kwetsbaar in voelde waardoor ik als excuus ging werken of wegvluchtte omdat ik het eng vond. Ik gebruikte daardoor mijn overlevingsmechanisme om mijn angst uit de weg te gaan.

Hoe ik mijzelf coach hierin? Door mijzelf de ruimte te geven om te zijn. Om mijzelf te herinneren aan het mechanisme en eindelijk wat credits te geven voor het harde werken wat ik doe. Maar ook het rennen en vliegen niet als normaal te zien. Niet als iets wat moet en hoeft.  Om wel de dingen te doen waar ik mijzelf niet comfortabel in voelde, waar ik op een gegeven moment zo ontzettend van ben gaan genieten wat het overleven niet meer nodig maakte. Waardoor ik eindelijk een gevoel van leven heb kunnen ervaren.

Zoals je in een vorige blog al hebt kunnen lezen, weet je waar dit vandaan komt en hoe ik dit heb kunnen inzien en ‘oplossen’ voor mijzelf.

Maar een vechter? Dit zal ik wel altijd blijven. Een vechter op veel vlakken in mijn leven.

Een vechter die weet wanneer ze mag ontspannen. Die weet dat zij mag genieten van een avondje uit en een brakke dag daarna zonder iets te moeten doen. Een vechter die weet wat GENIETEN is en haarzelf daar de toestemming voor heeft gegeven. Een vechter maar ook een levensgenieter. Voor mij de beste balans die er op dit moment is.

 

Lianne x

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.